IN MEMORIAM HENK KUIPER
Met droefheid lazen we vanmorgen in de krant de overlijdensadvertentie van Henk Kuiper uit Nieuw-Amsterdam. Voor de jongere garde van de WSV Emmen misschien een onbekende, maar voor de ouderen in de wielersport was hij een begrip.
Henk kreeg de smaak van het wielrennen te pakken op 16-jarige leeftijd toen hij meedeed aan de Tour de Niwa. Dat was een “wilde ronde” georganiseerd door de plaatselijke middenstand van Nieuw-Amsterdam tijdens de jaarlijkse winkelweek. (Die had je toen nog)
Vervolgens werd hij in 1958 lid van de WSV Emmen, de club die hij al die jaren trouw is gebleven, zowel in tijden van vóór- als van tegenspoed.
Hij begon als nieuweling (vandaag de dag zijn dat de junioren). In deze categorie had hij niet zo veel succes. Hij reed wel eens een prijsje, maar echt beter ging het pas bij de amateurs, al was het dan met pieken.
Bij de amateurs stond hij destijds ook op de nominatie om mee te doen aan de Olympische Spelen in Mexico. Hij maakte als sprinter een jaar lang deel uit van de nationale baanselectie onder leiding van Jan Derksen. Dat het niet langer duurde lag aan hemzelf. Henk volgde de instructies van Derksen niet exact op. Als Derksen hem instrueerde om bij een bepaald punt naar beneden te duiken, dan deed hij het pas tien meter later. Dan was hij door pure nervositeit alle instructies van Derksen vergeten. Toen was het snel gebeurd bij de nationale selectie.
In 1978 stapte hij over naar de liefhebbers. Henk merkte toen, dat het bij de amateurs lang niet zo gezellig was als bij de liefhebbers/veteranen. In deze categorie heeft Kuiper zo’n beetje alles gewonnen, wat er te winnen was, zoals de Smokkelronde (een meerdaagse in Zeeland), de Omloop door het Tukkerland, de Omloop door het Zaanse Polderland en de Runde Omloop in Emmer-Erfscheidenveen.
Nadat hij er twee keer net naast had gegrepen (2e en 3e), bereikte Henk in 1983 zijn doel. In Rotterdam werd hij Nederlands kampioen bij de veteranen en die bijzondere prestatie herhaalde hij nog eens in 1985 in het Friese Warns. Het waren voor Kuiper de mooiste overwinningen.
1985 Kampioensreceptie in het clubgebouw. V.l.n.r. Antje Kuiper, Henk Kuiper en clubvoorzitter Haikens
Meer dan 25 jaar heeft Henk Kuiper op de fiets gezeten. Het viel hem dan ook niet gemakkelijk om er een streep onder te zetten. Maar eens moest het er van komen. Dat gebeurde in Klazienaveen tijdens het kampioenschap voor gesponsorde clubs op 6 juli 1987. Henk had zijn afscheid toen al aangekondigd, maar hij wilde echter nog wel één keer vlammen. En hij kreeg zijn zin. Het draaide bij de liefhebbers/veteranen uit op een massasprint en dat speelde hem precies in de kaart, want bij een massasprint zat hij altijd met een gerust gevoel in het zadel. Zo nam Henk op een gedenkwaardige manier afscheid als renner.
Kuiper was een eerzuchtige renner, die tamelijk serieus voor de sport leefde. Maar toch mocht hij af en toe graag uitgaan. Hij was hard voor zichzelf en ging vaak heel diep in zijn reserves, als dat nodig mocht zijn. Henk voelde zich het meest thuis op wegen met een slecht wegdek, hij hield van veel zijwind en van hoge snelheden en uiteraard van een massasprint.
Kuiper was allesbehalve een trainingsbeest. Aan trainen had hij een broertje dood. Hij fietste veel liever wedstrijden. “Dan heb je tenminste een doel”.
Henk was niet alleen als renner betrokken bij het wielrennen. In de jaren ’70 was hij samen met zijn broer Hugo (Gebr. Kuiper Autoschade) de eerste officiële clubsponsor van WSV Emmen.
Na zijn rennersloopbaan werd hij in 1987 trainer/begeleider van de junioren, en vervolgens 2 jaren ploegleider van de amateurs, die toen in de topcompetitie uitkwamen. Verder was Henk één van de mannen achter de schermen van de PWZ-Zuidenveldtoer.
Sinds deze klassieker van de kalender is verdwenen, zagen we Henk niet meer. Volgens ingewijden was hij nog in goede conditie en trok hij er regelmatig op uit met zijn slechtziende vrouw Antje achter op de tandem. Voor ons kwam zijn overlijden dan ook als een complete verrassing. 83 jaar is hij geworden.
Met respect en bewondering kijken we terug op zijn leven als wielrenner.
Maar ons medeleven gaat nu vooral uit naar de achtergebleven familie.
Fred Haikens
