Wall of fame
De komende 3 maandagen kom ik helemaal aan mijn trekken. Op maandag 9 november ben ik uitgenodigd voor een griepprik (met een kom soep erbij van de dokter, dat is een traditie geworden), op 16 november is er een uitnodiging om een coronaprik te komen halen en als klap op de vuurpijl is er op 23 november een ALV (ledenvergadering) van de club. Hier alvast een voorzet.
Wie de uitnodiging voor de ledenvergadering goed heeft gelezen, ziet bij agendapunt 13 staan: “Wall of fame”. Voorzitter Jan Jeuring loopt er al een tijdje mee rond. Hij is van mening, dat er binnen de club te weinig aandacht is voor de geschiedenis van de club en voor de mensen die daarin een belangrijke rol hebben gespeeld. Een zogeheten “wall of fame” moet dat gat opvullen.
Probleem ? Nou ja, er zullen weinig mensen zijn die dit als een probleem ervaren, maar Jan heeft gelijk met zijn observatie dat er eigenlijk maar weinig terug is te vinden over de club. Waar zijn alle notulen gebleven ? En de clubbladen en de foto’s ? En is de content van de oudere versies van de website nog beschikbaar ? Ik heb er wel eens naar gevraagd, maar er is (tot dusver) niemand, die daar een helder antwoord op heeft. Dat is een slecht vóórteken.
De voorzitter wil bepaalde renners een plekje geven op de “wall of fame” en hij denkt daarbij aan de renners die het tot profwielrenner hebben geschopt. Met als bekende voorbeelden: Gert Jakobs, Karsten Kroon, Elmar Reinders en recentelijk Lieke Nooijen. Maar dan vergeten we er een paar. Wim Meijer was prof in Spaanse dienst (Seat en Caja Rural) en Addy Engels bij Rabobank, Bankgiroloterij en Quick Step.
Allemaal hebben ze hun sporen verdiend. Geen twijfel mogelijk. Maar wat moet je dan met iemand als Harm Slot ? Ook hij was in een ver verleden profwielrenner en fietste met iconen als Wim van Est en Wout Wagtmans. Zijn ene been was iets langer dan het andere en zijn prestaties kon je samenvatten onder de noemer “Slot volgt”. Eigenlijk is Harm Slot een cultfiguur geworden, die zich als bijverdienste bezig hield met smokkelen.
Aan de andere kant heb je ook renners die door uiteenlopende oorzaken nooit prof zijn geweest, maar daar wel de capaciteiten voor hadden. Daarbij denken we aan Gerard Schipper, Dries Klein, Allard Engels en Bennie Gosink. Alle vier top-amateurs. Eigenlijk hoort ook Tijmen Eising thuis in dat rijtje, ook al vanwege zijn bijzondere prestaties in het veldrijden.
Allemaal zijn het “kinderen van de club”, maar we kunnen er niet omheen, dat de meesten in hun wielercarrière één of meerdere keren vreemd zijn gegaan (om het zo maar eens te zeggen). Dat noopt tot enig denkwerk over de vraag hoe zwaar dit dóór moet wegen.
Kortom, ’t is niet zo gemakkelijk als het lijkt en dat geldt dubbel en dwars voor de keuze van de bestuurders en vrijwilligers, die wel of niet een plaatsje zouden moeten krijgen op de wall of fame.
Fred Haikens
