In Memoriam Harry Dijkstra
Al weer is ons een dierbare wielervriend ontvallen. Op een leeftijd waarop je dat eigenlijk niet verwacht, is Harry Dijkstra overleden aan de gevolgen van een ongeneeslijke ziekte. Het kwam dus niet helemaal onverwacht, maar dat kan allesbehalve als troost dienen.
Dat Harry zou gaan wielrennen, lag min of meer voor de hand. Hij kreeg de wielersport met de paplepel ingegoten door zijn vader, die in de jaren ‘60 een toonaangevende amateur was. Pier Dijkstra was een begrip in het peloton. Iemand die niet terugdeinsde voor een lange solo en die zich in zijn element voelde als het flink waaide.
Tot zo’n mannetjesputter is Harry weliswaar niet uitgegroeid, maar wel tot iemand die zijn mannetje stond in het peloton. Hij begon in jeugdcategorie 4 en debuteerde bij de nieuwelingen in 1984. Een jaar later al won hij bij de nieuwelingen de Omloop door het land van Kleine Hein en trad daarmee in de voetsporen van illustere clubgenoten als Gert Jakobs en Henk Groen. Achteraf gezien was dit misschien wel de grootste triomf in zijn carriére als wielrenner, want een veelwinnaar was hij niet. Maar wèl iemand, die zich op een bepaalde wedstrijd kon “focussen” zoals dat tegenwoordig heet.
Bij de junioren was hij ook weer twee keer dicht bij een klassiekerzege, toen hij 2e werd in de Omloop rond het Ronostrand en 3e in de Börker Omloop. (beide klassiekers behoren helaas tot het verleden).
Bij de amateurs ging het met Harry allemaal wat minder voorspoedig. Hij lag na een valpartij twee weken in coma in een Gronings ziekenhuis en een jaar later werd hij aangereden door een dronken automobilist. Langzaam maar zeker verloor hij zijn moraal en na wat vervelende blessures en andere ongemakken stopte Harry met de wedstrijdsport in 1990.
Twaalf jaar geleden zagen we hem voor het eerst weer terug op de Meerdijk in het clubgebouw, waar hij zijn zoon Jesse aan ons voorstelde. Dat Jesse een telg uit de Dijkstra-familie was, kon je trouwens van ver af wel zien, want hij was getooid met dezelfde kenmerkende haardos als zijn vader en grootvader.
Jesse ging bij de jeugd fietsen en zo kwam ook Harry weer terug bij de club, waar hij zich meer dan verdienstelijk maakte met de begeleiding van renners en met de wedstrijdorganisatie, terwijl zijn vrouw Astrid volop meedeed. Niet alleen als bestuurslid, maar ook achter de inschrijftafel en in de kantine. Zo sloeg de club 3 vliegen tegelijk in één klap.
Ontzettend jammer dat dit alles maar zo kort heeft mogen duren. Harry is er niet meer. Maandagmiddag is hij overleden. Een bittere pil. Voor de club, maar meer nog voor zijn liefhebbende familie.
We zullen Harry node missen.
Fred Haikens
